Stres po trudnej interwencji. Co dzieje się w ciele i głowie i co pomaga w pierwszych dniach

Wypadek z udziałem dziecka, reanimacja, która się nie udała, interwencja domowa, po której zostaje obraz w głowie. W służbie takie zdarzenia się zdarzają i wiele osób radzi sobie z nimi samodzielnie. Mimo to po niektórych akcjach ciało i głowa długo nie „schodzą” ze służby. Ten tekst jest dla policjantów, strażaków, ratowników medycznych, żołnierzy i ich bliskich. Ma pomóc zrozumieć, co się dzieje, i podpowiedzieć, co możesz zrobić.

Dlaczego po akcji nie możesz się wyłączyć?

Podczas interwencji organizm uruchamia reakcję stresową: rośnie tętno, napinają się mięśnie, uwaga zawęża się do tego, co ważne tu i teraz. To pomaga działać szybko i sprawnie. Problem w tym, że ten tryb nie wyłącza się w chwili, gdy kończysz raport. Napięcie może utrzymywać się przez kilka godzin, a po wyjątkowo trudnych zdarzeniach nawet kilka dni.

To nie jest oznaka słabości ani tego, że „nie nadajesz się do tej pracy”. To normalna reakcja organizmu na nienormalną sytuację.

Typowe reakcje w pierwszych dniach

Po trudnej interwencji mogą pojawić się:

U wielu osób te reakcje stopniowo słabną w ciągu kilku dni lub tygodni. Ważne, żeby nie dokładać do nich wstydu: to, że coś Cię poruszyło, świadczy o tym, że jesteś człowiekiem.

Co pomaga w pierwszych godzinach po akcji

1. Daj ciału sygnał, że już po wszystkim

Proste ćwiczenie oddechowe pomaga wyhamować pobudzenie. Usiądź, połóż dłoń na brzuchu, zrób spokojny wdech nosem przez około 4 sekundy i wydłużony wydech ustami przez 6 sekund. Powtarzaj przez kilka minut. Wydłużony wydech wspiera układ nerwowy w przejściu z trybu „działaj” do trybu „odpoczywaj”.

2. Wróć do „tu i teraz”

Gdy obraz z akcji wraca, nazwij 5 rzeczy, które widzisz, 4, których możesz dotknąć, 3, które słyszysz, 2 zapachy i 1 smak. To technika uziemiania. Pomaga mózgowi odróżnić wspomnienie od teraźniejszości.

3. Zjedz coś i napij się wody

Brzmi banalnie, ale po długiej akcji organizm bywa wyczerpany. Regularny posiłek i nawodnienie ułatwiają powrót do równowagi.

4. Ostrożnie z alkoholem

Alkohol może na chwilę stłumić napięcie, ale pogarsza jakość snu i utrudnia przetwarzanie trudnych przeżyć. Jeśli zauważasz, że po służbie coraz częściej sięgasz po „jedno piwo na rozluźnienie”, to sygnał, żeby się temu przyjrzeć.

Co pomaga w kolejnych dniach

Kiedy warto poszukać pomocy

Porozmawiaj z psychologiem, psychoterapeutą lub lekarzem, jeśli:

Wiele formacji ma własnych psychologów i programy wsparcia. Skorzystanie z nich to dbanie o siebie, a nie przyznanie się do porażki.

Jeśli pojawiają się myśli o odebraniu sobie życia albo jesteś w bezpośrednim niebezpieczeństwie, zadzwoń pod 112. Całodobowo i bezpłatnie możesz też zadzwonić do Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym: 800 70 2222, lub na telefon zaufania 116 123.

Więcej w przewodniku „Po dyżurze”

Jeśli chcesz zrozumieć swoje reakcje dokładniej, napisałam przewodnik „Po dyżurze. Jak radzić sobie ze stresem i trudnymi interwencjami w służbie”. Znajdziesz w nim 10 rozdziałów i 23 ćwiczenia: o różnicy między stresem, traumą i PTSD, o natrętnych wspomnieniach, złości i poczuciu winy, o relacjach z bliskimi i o tym, kiedy szukać pomocy. Możesz zacząć od darmowego fragmentu (12 stron).

Ten artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje konsultacji ze specjalistą.